Filmowa
Jest to muzyka, która powstaje na potrzeby konkretnego filmu, dla jego ilustracji. Może być ilustracją albo kontrapunktem obrazu, inaczej mówiąc dopełnieniem, charakteryzującą postaci, nastrój, przeżycia psychiczne bohaterów. Pierwszy raz została użyta w erze kina niemego. W czasie filmu niemego sama ilustracja obrazu była wykonywana na żywo w czasie samego seansu. Najczęściej były to utwory grane na pianinie, a w bogatszych kinach przez zespoły kameralne i duże orkiestry jak The London Symphony Orchestra. Muzyka była pisana na zamówienie przez specjalnych kompozytorów, jak Sergiusz Prokofiew, Dymitr Szostakowicz. Taperzy grając na pianinie dobierali sami już istniejące utwory, które najlepiej odpowiadały do dramaturgii filmu. W tym pomagały im wydawnictwa nutowe będące katalogami motywów uważanych za specjalnie nadające się do scen na przykład kłamstwa czy pogoni lub wyznań miłosnych. Całej tej sytuacji jednak położył kres film dźwiękowy. Współczesna muzyka to odmiana muzyki współczesnej oraz muzyki klasycznej i romantycznej. Główny nurt opiera się na trendach muzyki powstałej w dziewiętnastym i dwudziestym wieku w Rosji, Francji, Wielkiej Brytanii i USA.